یک زندانی سیاسی کسی است که در زندان محبوس و یا بازداشت گردیده، تنها بدین دلیل که از عقاید و اعمال وی از جانب دولت مردان بعنوان نوعی سرکشی، اعتراض و تهدید بر علیه اولیای امور کشور برداشت گردیده است.

در حال حاضر حدوداٌ سه هزار و پانصد زندانی سیاسی در زندانهای ایران به طور غیرمنصفانه ای تحت بازداشت میباشند، محکوم به شکنجه شدن و محبوس بودن برای سالهای متمادی بدون آنکه چشم انداز و دورنمایی از آزادی و رهایی بر روی آنها گشوده شده باشد. برخی از آنان سالیان سال را حتی بدون وقوف نسبت به جرمی که مرتکب گردیده اند در زندان بسر برده اند. علیرضا خیرآبادی، سعید ماسوری، خالد هردانی، از جمله کسانی هستند که سالها در زندان محبوس هستند بدون آنکه تاریخ آزادی و یا حتی اعدام آنها مشخص گردیده باشد.

در ایران، بسیاری از این زندانیان سیاسی یا از شرایط مالی خوبی برای اختیار نمودن وکیل مدافع برخوردار نمی باشند و یا از حق و حقوق خود مبنی بر توانایی اختیار یک وکیل مدافع انتصابی که از جانب خود دادگاه منصوب میگردد و نیازی به پرداخت هزینه ندارد و می توانند بطور رایگان اختیار نمایند، مطلع نمی باشند. وکیلان مدافع نیز در قبول یک چنین پرونده هایی که مربوط به زندانیان سیاسی میباشد مردد و دودل میباشند، چرا که ممکن است پای خود آنان نیز بعنوان رفتار و اعمال ضدانقلابی به میان کشیده شود. درصورتیکه پرونده ی یک مخالف سیاسی بخواهد به دادگاه و محکمه کشیده گردد، با وجود اینکه طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصل 168 باید دادگاه افراد سیاسی بطور علنی و با حضور هیئت منصفه برگزار شود این دادگاهها نه بصورت علنی و نه با حضور هیئت منصفه برگزار میگردد در مورد متهمین سیاسی قاضی در نقش دادستان مدعی الامور، وکیل، شاکی، قاضی و حتی بازجو و شکنجه گر ایفای نقش مینماید و در تصمیم گیری و صدور حکم تام الاختیار میباشد. و در همین جا است که تمایز و تقسیم وظائف در مورد وظایف واگذاری از جانب قوانین برشمرده در قوانین مربوط در نظام قوانین مجرمین و مجازاتها به چشم می خورد، هرچند که در واقع، این پلوراسیم و توانایی مبتنی بر قدرت و لزوم دخالت کلی مجامع در امور مملکتی از جانب عوامل و رجال غیردولتی، چیزی است که پیش از این قاضیان آن را مورد تجربه و پذیرش قرار داده اند. و در اینجاست که تناقضی شگرف به چشم می خورد، و ما را مورد حصول نتیجه و سرانجامی خوش برای زندانیان سیاسی بدبین می گرداند.

زندانیان سیاسی به شدیدترین، غیرانسانی ترین و وحشیانه ترین شکنجه های موجود از جمله، شلاق، بریدن اعضای بدن، درآوردن چشمها از حدقه، ضرب و شتم توسط چماق و باطوم، اعدام و غیره محکوم میگردند، و یک چنین اعمال وحشیانه ای مکرراٌ بمنظور بیرون کشیدن اطلاعات و یا حتی گرفتن اعترافات کذب بر روی متهمین صورت میگیرد.

زندانیان محبوس در سلولهای انفرادی از کمترین حقی برای داشتن ملاقاتی برخودار نمی باشند، هرچند که در زمانی هم که در بند عمومی بسر می برند تنها اجازه ی داشتن ملاقاتی را برای مدت زمان کوتاهی همچون پانزده دقیقه در هر دو هفته یکبار را دارا میباشند.

رئیس جمهور ایران که بدنبال تشکیل گروهی برای اداره کرد بوروکراسی در ایران است ، همچنان به انتصاب طرفدارانش در پستهای خطیر دولتی ادامه میدهد .   ایشان اینباردر نظر دارد تا  صادق محصولی که در ماه اوت همین سال به سمت سرمشاور سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در شمالغرب کشور تعیین شده بود را به جای محمد قالیباف شهردار تهران نصب نماید .

محمد باقر قالیباف شهردار اسبق تهران که با نزدیکی به محافظه کاران رادیکال شناخته میشود از ترکهای خطه خراسان میباشد. وی همچنین یکی از فرماندهان پیشین نیروی هوائی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده و در جریان قیام دانشجوئی بتاریخ 1999 بفرماندهی نیروی انتظامی  منصوب گشت . قالیباف که داماد آیت الله خامنه ای رهبر ایران نیز میباشد از سمت فرماندهی نیروی انتظامی استعفا نموده و در جریان انتخابات ریاست جمهوری نامزدی خود را اعلام داشت .بعد از انتخاب و یا بهتر بگوئیم انتصاب جناب احمدی نژاد به پست ریاست جمهوری آقای قالیباف نیز به عنوان شهردار تهران عهده دار وظیفه گشت . بزرگترین حامی آقای قالیباف که از طرف گروه آبادگران در مجلس ایران نیز حمایت میشود،مجتبی خامنه ای پسر رهبر ایران است .

در این میان احمدی نژاد که بخاطر داشتن پیشینه کاری بسمت شهردار تهران دارای نفوذ خوبی در پایتخت میباشد در واقع نگران است که توسط قالیباف و حمایت رهبری از آن این نفوذ خود در تهران را از دست بدهد . احمدی نژاد در اینروزها بدنبال اینست که بنوعی آقای صادق محصولی سرمشاور خود در سائل نظامی را به سمت شهرداری تهران تعیین کند تا بدینترتیب بتواند ریسک خدشه دار شدن اقتدار خود را برطرف نماید . همه با کنجکاوی منتظرند تا ببینند حرکت بعدی بازی شطرنج اقتدار و حکومت در ایران چگونه خواهد بود ...

محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران از روزیکه زمام امور را در دست گرفته بهمراه کابینه اش همانند توریستها گردش مینمایند . او در این مدت کوتاه آنقدر گشته که حتی نمیتوانست رؤیایشان را بخواب ببیند ! با تعقیب اطلاعات خبری میتوان بجرات ادعا کرد که پرزیدنت احمدی نژاد ظرف 13 ماه اخیر که از ریاست جمهوریشان میگذرد به بیست و سه استان و قریب 160 شهر  کشور سفر نموده اند . هنوز مشخص نیست که کابینه آقای احمدی نژاد بغیر از رجزخوانیها در مورد برنامه هسته ای بر روی چه پروژه هائی فعالیت میکند.

پرزیدنت احمدی نژاد در خلال این سیاحتهای پایان نیافتنی خود برای جلب حمایت عمومی  در مورد سیاستهای غلط کابینه اش مرتبا اعلام میدارد که تمامی مردم ایران از انرژی هسته ای حمایت کرده و ایران روزی حتما دشمنانش یعنی آمریکا و اسرائیل را شکست خواهد داد .ایشان در خلال این سیاحتها همچنین سعی میکند تا رضایت انتخاب کنندگانش را نیز جلب کرده و وعده هائی در راستای بهبودی وضعیت اقتصادی کشور بدهد . اما همه نیک میدانند که هیچ گامی در این راستا برداشته نشده و با تاثیر ابرهای تاریک جنگ بر کشور زندگی مردم روز بروز بدتر و بدتر میشود  .

سخنانی که پرزیدنت احمدی نژاد در سفر آخر خود به آمریکا بر زبان آورده است نیز همانند همیشه رجزخوانی بیش نبود . بغیر از عده معدودی که در سیاحتهای مختلف احمدی نژاد در میادین جمع شده و تظاهر به حمایت او میکنند ، مردم عاقل و متفکر ایران هیچگاه این رجزخوانی جنگی ایشان را قبول ننموده و جنگ محتمل را بی معنی میدانند . زیرا مردم ایران خواستار زندگی انسانگونه و آزاد میباشند .

نظام حاکم بر ایران که گوش خود را به این خواسته مسلم مردم ایران بسته است ، راه نجات خود را در فشار بیشتر بر مردم آزادیخواه و خلقی میدان که از فشار بر اقشار و اقوام مختلف ساکن کشور مشاهده مینماید . بازداشت بسیاری از روشنفکران به اتهام جاسوسی برای بیگانگان،توقیف روزنامه های منتقد و آزاداندیش و فشار بی امان بر گروهای قومی مختلف نیت سؤ نظام را در میان میگذارد . با همه این احوال خلق ایران هنوز راه چاره را در تثبیت دموکراسی در کشور دانسته و در این راه تلاش میکند .

دیگر زمان آن فرا رسیده است که پرزیدنت احمدی نژاد صحیحتر رفتار کرده و برای ممانعت سوقیابی خاورمیانه بسوی هرج و مرجی جدید راه همکاری ، دوستی و حسن نیت را انتخاب کرده و در آن راستا حرکت نماید . در غیر اینصورت باز حساب جنگی بیفایده پای مردم معصوم ایران نوشته شده و سود آن به جیب بعضی ها خواهد رفت  .